#DumbríaEntreLiñas: Concha Blanco e María Canosa

Esta semana o #DumbríaEntreLiñas está dedicado á Literatura Infantil e Xuvenil. E imos falar, non de unha autora, senón de dúas, que ademáis dá a casualidade de que son nai e filla. As dúas escriben. E moito. E ben. E ata publicaron un libro en conxunto. Elas son Concha Blanco e María Canosa.

Autobiografía de Concha Blanco

No Concello de Cee hai unha aldea que se chama Lires. En Lires está a ria máis pequena de Galicia, que coa marea baixa desaparece; é unha ría con maxia. Antes da ría hai un cruceiro e preto do cruceiro está a miña casa onde nacín o 19 de xuño de 1950.

Segundo me contaron, tardei moito en saír da barriga de miña nai, retraso que a piques estivo de facerme coincidir nacer con morrer. D. Xoán, o médico que axudou no parto, deume un par de azoutas. Así que dende aquela aprendín a ser puntual nas miñas citas, co traballo, cos amigos, coas amigas.

Quérovos contar que a miña primeira anécdota xa ocorreu aquel día ó pé do leito naquela casa de Lires. Este doutor, amigo da familia, suxeriulles ós meus que me puxesen por nome Blanca, en vez de Concha. Blanca Blanco Blanco.

— ¡¡Non!! —aseguraron os meus proxenitores por unanimidade.

Ata os dez anos vivín neste fermoso lugar.

Concha Blanco, mestra e pedagoga, unha das voces pioneiras no ámbito da realización e aplicación de material didáctico para a aprendizaxe da lingua galega e, ao tempo, posuidora dun extenso e completo currículo no que se refire á traxectoria como autora da literatura infantil e xuvenil.

Concha Blanco ten máis de 40 libros publicados de literatura infantil e xuvenil. Aparte publicou moitos materiais didácticos, libros de texto, participou en obras colectivas; e tamén ten narratica para adultos.

De entre a extensa e variada obra achegamos o resumo dunha delas; Luces, bicos e cores

Edicións Embora, col. Fardel dos soños, Ferrol, 2001, 24 páxinas, 10 €

Resumo [ Velaquí, como un rodopío, papaventos, a cor gris, unha gaita, unha princesa…, a carón de eixes vinculados co mundo dos sentimentos, das ensoñacións ou doutros ámbitos facilmente recoñecibles, a conviviren cunha visión manifestamente optimista que non agocha unha invitación á reflexión cando cómpre. Ao tempo, exhíbese sempre un variado manexo de recursos na construción poética, tal e como lle acae a unha voz sólida e moi experimentada que procura, á mantenta, un diálogo fluídoe directo co lectorado máis novo.] https://cadernodacritica.wordpress.com/2012/11/06/luces-bicos-e-cores-de-concha-blanco-e-gemma-aguasca/

Podedes ver a obra completa e biografía da autora en: https://gl.wikipedia.org/wiki/Concha_Blanco

Clube de lectura no que participou a autora: https://www.youtube.com/watch?v=epVtSw1K1qk

María Canosa

María Canosa (Cee, 1978) é profesionalmente enxeñeira de Camiños, Canais e Portos, sendo escritora de corazón. Articulista en La Voz de Galicia, foi contertulia en varios programas radiofónicos da Radio Galega e Radio Voz. Foi a «experta» en letras nos concursos dos programas de TVG Cifras e letras e Verbas van. É autora dunha extensa obra narrativa infantil e xuvenil, iniciada con Bramido maino e A pedra do seixo, publicadas en 1997, e continuada, entre outras, por títulos como O Crebanoces (2011), Xiana, a nena pirata (2012), Viaxes de inverno (2013), Druídas (2014), Rubicundo (Xerais 2015), finalista do Premio Merlín 2014, O día que choveu do revés (Xerais 2016) e A cazadora de estrelas (2017), finalista do Premio Merlín 2016. Como narradora publicou Faíscas (2009), DisParo (2016), Non é París (2016) e Cando cae a luz (2016). Publicou, ademais, o libro de poemas Ronca o mar (2011) e o ensaio A que altura está o ceo (2016), en colaboración con Jorge Mira.

O seu último título«Muriel« acaba de ser premiado co Premio Merlín de Literatura Infantil 2017

De entre todos os libros de María Canosa escollemos o de "Acuario".(ilustracións de Dani Padrón)

Edicións Embora, colección Fardel dos soños, Ferrol, 2012, s/p, 10 €

Resumo [ A fórmula pola que a autora opta para amosar os trazos principais deses seres que viven no acuario resulta, xa que logo, moi rendible, ao alternar a súa descrición e características propias co contrapunto fantasioso e suxestivo que as propias nenas e nenos van construíndo. Se, alén diso, se lle engaden acaídas pingas de humor e ironía e mais un léxico específico vinculado coa denominación dos peixes habituais en Galicia, non dubido en cualificar este álbum ilustrado como unha proposta suxestiva e aleccionadora. A todo iso axuda, e non pouco, a lectura visual do ilustrador Dani Padrón, marcada polo movemento, polo colorido e optimismo.] https://cadernodacritica.wordpress.com/2012/10/18/acuario-de-maria-canosa/

Nenos recitando o libro de "Acuario" https://www.youtube.com/watch?v=A3_bnUcNczk

María Canosa lendo e fomentando a lectura nos coles https://www.youtube.com/watch?v=N40GsvVXj9Q

Concha Blanco e María Canosa, autoras da guía de protocolo 'Será correcto?'

Teño que levantarme cando me presentan a alguén?
Podo apoiar os antebrazos na mesa cando estou a comer?
Pode acompañarme o meu pai a unha entrevista de traballo?
Que levo como agasallo se me convidan a comer a unha casa?
Todas estas cuestións e moitas máis teñen a súa resposta en Será correcto?; unha guía divertida e sinxela, de fácil lectura e manexo e que seguramente axudará a sacar ao lector de máis dun apuro.

Na vida cotiá da maioría das persoas, atopámonos ante diversas situacións que nos presentan dúbidas e que resolvemos como podemos, pero descoñecemos se foi aquela a mellor maneira de facelo. Con todo, saber como hai que comportarse tampouco é difícil e dános moita seguridade.

Será correcto? está pensado para que o consulten adultos, pais, docentes? pois a falta dos bos modais é motivo de preocupación para estes últimos. Pero tamén está orientado aos nenos, xa que temos claro que é mellor aprender bos modais de pequenos.

Será correcto? non é un libro típico de protocolo, nin polo contido ?non esperen atopar aquí como debemos vestirnos para a alfombra vermella?, nin polo seu deseño, con desenfadadas ilustracións que nos convidan a achegarnos ao mundo dos bos modais dunha maneira divertida.
Fonte: http://www.herculesediciones.com/libro/sera-correcto-reeditado/

CLAUSURA DAS ESCOLAS DE TEATRO 2017

O sábado 17 e o domingo 18 de xuño terá lugar a clausura das clases de teatro do presente curso.

Será na Casa de Cultura de Olveira.

Actuacións do sábado 17 :

a partir das 16:00 h.:

Grupo infantil municipal de teatro de Olveira
Grupo infantil municipal de teatro do Conco

ás 20:00 h:

Grupo municipal de teatro de Mozos/as

Actuación do domingo 18 ás 20:00 h.:

Grupo municipal de teatro de adultos

Entrada libre ata completar aforo.

#DumbríaÉTeatro

#DumbríaEntreLiñas: Libros e bibliotecas queimadas

“[…] el fuego destruye todo, libros incluidos, pero nunca puede destruir los sentimientos, el saber y la Memoria”. Mempo Giardinelli

No mes de San Xoán imos dedicar esta sesión do club lector ós libros e ó lume, os libros queimados, ás bibliotecas queimadas e censuradas, ás fogueiras de libros, a autores en chamas, e a grandes libros flamígeros dos últimos tempos.

Que os libros atraen ao lume é a conclusión á que pode chegarse ao estudar a historia da desaparición das bibliotecas. A lista de bibliotecas destruídas polas chamas é enorme e, como nos bosques, un tipo especial de piromanía foi causante destes incendios. E é que unha característica común do fanatismo foi o desprezo polos libros. Na súa loita contra o coñecemento, os fanáticos axudáronse dunha ferramenta eficaz: o lume

Pequena introducción sobre a Festa de San Xoán

A Festa de San Xoán celébrase o día 24 de xuño, dando comezo a vésperas da mesma. A relación desta celebración con elementos coma o lume, a auga e as plantas foi dende fai moito tempo un motivo apaixoante de curiosidade e investigación para cantos se preocupan polo estudo do home, das súas crenzas e da cultura en xeral. O elemento máis característico destas festas son as cacharelas de San Xoán. Na tarde da véspera do día 24, os mozos e mozas de cada aldea de cada aldea e de cada barrio amontoan leña, toxo, xestas, piornos, nun lugar céntrico do pobo, se é posible nunha encrucillada de tránsito de persoas e animais. O máis importante de todo, contan na parroquia de Olveira (A Coruña), é coller a cabeza dun animal e cravala na punta dun pau de loureiro ben alto, e amorear a leña da cacharela arredor. Ao anoitecer, cando xa toda a xente do lugar se atopa arredor da cacharela, préndeselle lume, e todos corren arredor danzando e en canto se consume o suficiente, terminar saltando enriba das últimas chamas. Nalgún lugar, coma na parroquia de Toba (A Coruña), se di cando se salta:

“Salto por encima

del fuego de San Juan

Para que non me morda

Cadela nin can,

nin bicho vivente

Que ande polo chan”.

A cacharela non se debe apagar –din en Oliveira-ata que a cabeza do animal se volva borralla. O día seguinte antes de saír o Sol, faise pasar o gando e ás persoas por enriba dos tizóns e a borralla, que quedaron coma restos da mesma e recitan o conxuro.

Abordamos a sesión desta semana partindo de 4 puntos de vista:

1. BIBLIOTECAS QUEIMADAS

Dende a Biblioteca do Palacio Xianyang, a primeira biblioteca da que se ten constancia que foi queimada, no 206 a.C. ata a Biblioteca Biblioteca Nacional de Irak na que se queimaron durante a invasión no 2003 máis dun millón de libros, pasando pola Biblioteca de Alejandría, unha das máis importantes da historia; a Biblioteca do Congreso de EEUU, a Biblioteca de Raglan en Gales, a Biblioteca Nacional de San Cirio, en Sofía, Bulgaria, a Biblioteca de Bosnia-Herzegovina....unha gran cantidade de lugares de culto queimados ó longo da nosa historia. A última delas, como vedes, non pasaron aínda moitos anos.

Breve historia das Bibliotecas queimadas e censuradas http://detrasdelabiblioteca.blogspot.com.es/2016/01/breve-historia-de-bibliotecas-quemadas.html, premendo no enlace encontraredes a lista das bibliotecas queimadas

2. FOGUEIRAS e DE LIBROS

A queima de libros é a práctica, xeralmente promovida por autoridades políticas ou relixiosas, de destruír libros ou outro material escrito; está vinculada ao fanatismo ideolóxico e adoita acompañar moitos conflitos bélicos. A práctica xeralmente é pública e está motivada por obxeccións morais, políticas ou relixiosas ao material publicado. En tempos modernos, outras formas de almacenamento de información, como gravacións, discos de vinilo, CD, DVD, videocasetes e páxinas da internet, incluíronse dentro desta práctica.

Moita xente considera a práctica de queima de libros como algo ofensivo por diferentes razóns: para algúns, é unha forma de censura que os líderes políticos ou relixiosos aplican contra aqueles que se opoñen ás súas ideas. O exemplo máis famoso foi o da queima de libros durante o réxime de Hitler na Alemaña nazi acaecido na Bebelplatz de Berlín o 10 de maio de 1933. Aqueles que se opoñen á queima de libros comparan xeralmente este feito co ocorrido durante o goberno dos nazis.

Para outros, a queima pública de libros significa unha publicidade gratuíta cuxo efecto é atraer a atención sobre libros que doutra maneira quizá non chegarían a coñecerse amplamente. Por iso algunhas autoridades prefiren a destrución privada dos libros.

Queimar libros en forma premeditada indica o grao de barbarie a que pode chegar unha sociedade, como se evidenciou en diferentes momentos do século XX, algúns dos cales son evocados neste artigo. É importante rememorar os pormenores deste crime cultural agora que se cumpriron 80 anos da masiva combustión de obras escritas na Alemaña nazi e 35 anos da queima de libros en Bucaramanga por parte dun furibundo inquisidor católico que agora ocupa unha alta posición no Estado colombiano

A máis famosa Hoguera de las Vanidades aconteceu o 7 de febreiro de 1497, cando seguidores do monxe Girolamo Savonarola recolleron e queimaron en público miles de obxectos en Florencia (Italia) durante a festa do Martes de Entroido.

Esta destrución tiña como obxectivo a eliminación daqueles obxectos que se consideraban pecaminosos, obxectos de vaidade como espellos, maquillaxes, vestidos refinados e mesmo instrumentos musicais. Tamén tiña como obxectivo libros inmorais, manuscritos con cancións seculares e cadros. Entre os obxectos destruídos durante esta campaña había varias pinturas orixinais sobre temas mitológicos clásicos realizados por Sandro Botticelli, postas por el mesmo na fogueira[cita requirida].

Tales fogueiras non foron invento de Savonarola, senón que xa eran un acompañamento usual aos sermóns ao aire libre de Bernardino de Siena na primeira metade do século XV.

Enlace: http://www.rebelion.org/noticia.php?id=172506
Enlace: https://es.wikipedia.org/wiki/Quema_de_libros

3. AUTORES EN CHAMAS. AUTORES QUE QUIXERON DESTRUIR A SÚA PROPIA OBRA

A destrución da literatura é algo tan antigo como a propia literatura, pero cando é o propio autor o que busca que a súa obra deixe de existir hai algo de perverso nese desexo que non chegamos a comprender ben do todo, coma se fose algo que vai en contra da natureza. Á fin e ao cabo, se como dixo Emile Cioran «un libro é un suicidio aprazado», ao destruílo o escritor destrúe tamén unha parte importante de si mesmo. Con todo, é algo sucedeu en repetidas ocasións ao longo da historia da literatura.
Virgilio, Kafka, Emily Dikinson, Saki, Mijail Bukgákov, Juan Ramón Jiménez, Nabokov; escritores que decidiron que algunha das súas obras non viran a luz

Enlace: http://lapiedradesisifo.com/2013/09/23/escritores-que-quisieron-destruir-o-que-destruyeron-su-propia-obra/

4. UN LIBRO FLAMÍGERO

Fahrenheit 451 é unha novela distópica, publicada en 1953 polo escritor estadounidense Ray Bradbury. O título fai referencia á temperatura na escala de Fahrenheit (°F) á que o papel dos libros se inflama e arde, equivalente a 232,8 ºC. A película homónima de 1966, baseada na devandita novela, foi dirixida por François Truffaut.

A trama vira ao redor de Montag, un bombeiro encargado de queimar os libros por orde do goberno. Todo cambia cando coñece a Clarisse, unha moza que lle xera dúbidas sobre a súa felicidade, e o amor pola súa esposa.

Resumo: http://www.shmoop.com/fahrenheit-451-en-espanol/resumen.html

Booktuber: https://www.youtube.com/watch?v=UMIA7a2g-7A

Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=w0PwQOr53SA

XVII FESTA DA FAMILIA

XXXII FESTA DA PRAIA DO ÉZARO

CONCURSO FOTOGRÁFICO #DUMBRÍAÉ. Concello de Dumbría

BASES DE CONCURSO FOTOGRÁFICO #DUMBRÍAÉ DE DINAMIZACIÓN DAS REDES SOCIAIS, EN DUMBRÍA

Organización:

O titular deste concurso é o Concello de Dumbría. A finalidade de dito concurso é a promoción do Concello de Dumbría, a través das distintas redes sociais: Instagram, Facebook e Twitter. Carece de valor contractual e poderán participar todas as persoas físicas que cumplan as condicións establecidas nestas bases.

Redes Sociais de Concello de Dumbría e nas que podes participar:

Facebook:https://www.facebook.com/ConcelloDeDumbria

Twitter: https://twitter.com/ConcelloDumbria

Instagram: https://www.instagram.com/concellodedumbria/

BASES DO CONCURSO:

No concurso poden participar aqueles usuarios que promocionen e difundan o concello, realizando fotografías e vídeos representativas de Dumbría con calquera temática (patrimonio, natureza, festas, tradicións, deporte,persoas etc.) no propio concello ou fóra del e o suban ás redes sociais do concurso coa etiqueta #DumbríaÉ.
As datas programadas de participación son dende o 29 de xullo ó 31 de agosto do 2017.
Só as fotografías que cumplan coa temática do concurso e cos requisitos especificados nestas poderán ser seleccionadas.
A participación no concurso é gratica e non require de inscripción ningunha, quedando supeditada a que o participante siga a mecánica de participación establecida nas distintas redes sociais: Instagram, Facebook e Twitter.
O concurso é valido para todas as fotografías realizadas e subidas entre o 29 de xullo e o 31 de agosto (ambos incluidos) do 2017 a Instagram, Facebook e Twitter co hastag #DumbríaE. Non se aceptarán fotografías realizadas fora desas datas.
A organización resérvase o dereito a denunciar ou pedir a eliminación da fotografía, se algunha imaxe vulnera dereitos persoais, resulta ofensiva ou discriminatoria.
Para que unha fotografía entre en concurso debe ser etiquetada co hashtag #DumbríaÉ e compartila publicamente en Instagram, Facebook ou Twitter. As fotos que non foran etiquetadas polo seu autor con ese hashtag non participarán no concurso.
Cada participante pode subir tantas fotos como queira, dentro das datas do concurso.
O criterio para a elección do gañador será mediante a páxina de https://www.sortea2.com/sorteos
Os concursantes ceden os dereitos de imaxe das suas fotografías para que o Concello de Dumbría poda usar dito material para promoción en calquera canle ou medio de comunicación. O premio ao que optan os participantes é de 2 lotes promocionais do Concello de Dumbría elaborados con productos promocionais do concello.
A Organización poñerase en contacto co gañador a través das distintas redes sociais ou polas vías o seu alcance que considere oportunas, para informar do gañador.
A participación na presente promoción supón a aceptación íntegra das presentes bases.

PROTECCIÓN DE DATOS DE CARÁCTER PERSOAL

Os participantes aceptan, mediante a súa participación no presente concurso, que os contidos e comentarios que vaian ser publicados nas redes sociais ou outros medios podan ser compartidos nos medios que a Organización estime oportuno. A participación nun concurso desta natureza supón a aceptación das normas das redes sociais nas que se difunde.

Non é necesario o rexistro previo mediante inscripción algunha.

O Concello de Dumbría non recollerá ningún dato para a inscripción, xa que a participación é pública. Únicamente será necesaria a recollida de datos persoais do gañador, para entrega do premio.

RESPONSABILIDADES

A organización resérvase o dereito de anular calquera participación ou a calquera participante, se ten sospeitas dunha manipulación incorrecta dos datos ou do concurso.

A organización resérvase o dereito de rexeitar ou excluir da participación no concurso e en xeral da promoción de calquera participante que non reúna os requisitos descritos nas presentes bases e términos de participación ou contraleve as normas ou finalidade do concurso.

A organización queda eximida de calquera responsabilidade no suposto caso de existir algún erro nos datos facilitados polos propios agraciados que impedira a súa identificación.

Igualmente, a organización exclue toda a responsabilidade polos daños ou perxuicios de calquera natureza que puideran deberse ó uso indebido, manipulación ou mutilación que usuarios ou terceiros non autorizados poideran realizar respecto do contido xeral da presente páxina, así como da vulneración dos dereitos de propiedade intelectual que se produciran, por falta de cumplimentos das exigencias establecidas.

Decargar as bases completas

Kayak en la Cascada de Ézaro

Si puedes disfrutar de unos días de desconexión, vente a Costa da Morte y no dejes de visitar el Concello de Dumbría.

En O Ézaro puedes encontrar de junio a setiembre una actividad que encanta a pequeños y mayores; y que podrás disfrutar en familia una ruta en kayak en un entorno espectacular: La Cascada del Ézaro.

Si eres un amante de las nuevas experiencias y te gusta otra forma de ver las cosas: la Cascada del Ézaro en Kayak te va a encantar!. Súbete a un kayak y durante una hora recorre la desembocadura del Río Ézaro por los mismos lugares en los que los Vikingos reparaban sus naves: en un marco de incomparable belleza, a los pies del Monte Pindo y vive en primera fila el espectacular salto a 40 metros de la Cascada de Ézaro.

Si estás interesado en vivir la aventura toma nota:

Tiempo: 1 hora de duración con MONITOR
Recorrido por la Fervenza y dembocadura del Río Ézaro
El Material que se incluye es el Kayak el chaleco y remo
Hay servicio de baño y duchas.
Disponemos del Kayaks individuales y dobles
El precio son 12 Euros Kayak individual / 20Euros Kayak Doble
Más información en : Teléfono: 662346927 o turismodumbria@gmail.com

Requisitos:
- Saber nadar
- > 7 años
- de 7 a 10 años acompañados de un adulto en kayak doble

Turnos y horario: ( De junio a setiembre)

Martes: 16:00 h, 17:00 h, 18:00 h, 19:00 h

Miércoles, Jueves, Viernes, Domingo: 11:00 h, 12:00 h, 13:00 h, 16:00 h, 17:00 h, 18:00 h, 19:00 h

Sábado: 11:00 h, 12:00 h, 13:00 h, 16:00 h, 17:00 h, 18:00 h

Kayaks:

12 kayaks= 18 plazas

6 dobles + 6 individuales

También podrás disfrutar de otras actividades como Subidas al Monte Pindo guiadas, una pista de pádel para tu disfrute que puedes alquilar por 12 Euros la hora.

Actividades 2017/2018

Xa está aberto o prazo de incrición para as actividades deportivas e culturais do vindeiro curso. Tedes ata o 1de outubro para anotarvos tanto nas casas de cultura coma chamando ó Concello no número 981 744 001 en horario de mañá.

No departamento de Cultura ofrécense as seguintes actividades 2017/2018

Nenos

Informática

Inglés

Clases de apoio

Escola de Teatro

Pandeireta e baile rexional

Clases de gaita e percusión

#DumbriaSpeaks

Adultos

Informática
Manualidades
Escola de Teatro
Clases de gaita
Cursos de técnicas de busca de emprego
Clases de apoio para a obtención do Graduado en ESO.
Clases de gaita
#DumbriaSpeaks

No departamento de Deportes ofrécense as seguintes actividades 2017/2018

Escola de fútbol
Club Municipal de Piragüismo
Escola Municipal de Voleibol
Escola Municipal de Ciclismo
Escola M. de Ximnasia de Mantemento e Zumba (+ de 14 anos)
Ximnasios municipais de Olveira e do Conco

Anotádevos canto antes!!

Elisa e Marcela: Obra de teatro

O xoves 12 de outubro de 2017 ás 21:00 h chega ata a casa cultural de Olveira a historia de Elisa e Marcela da man da compañía de teatro A Panadaría.

Unha obra dirixida por Gena Baamonde.

Actrices creadoras: Areta Bolado, Noelia Castro e Ailén Kendelman.

Textos: Esther F. Carrodeguas, Gena Baamonde e A Panadaría.

Música: Ailén Kendelman.

Vestiario e caracterización: Fany Bello.

Iluminación: Montserrat Piñeiro e Laura Iturralde.

Así nola describen desde A Panadaría:

"O 8 de xuño de 1901 dúas mulleres, Elisa e Marcela, casan na igrexa de San Xurxo na Coruña.

Para conseguir enganar ao cura e facer oficial o seu amor, Elisa transfórmase en Mario. A voda e os posteriores sucesos que envolven a súa historia convírtenas no primeiro matrimonio homosexual do que temos constancia en todo o Estado mais tamén nunhas das mulleres máis transgresoras da Historia de Galicia. Elisa e Marcela son un símbolo do desafío ás regras do binomio de xénero e da defensa dos dereitos das parrellas lésbicas."

PARA ASEGURAR UNHA BUTACA NESTA REPRESENTACIÓN XA PODES RESERVAR A TÚA ENTRADA NAS CASAS CULTURAIS OU NAS OFICINAS MUNICIPAIS (Teléf.: 981 744 001).

Entrada de balde.

«La de Elisa y Marcela es una de las más extraordinarias historias de amor de todos los tiempos. La mismísima Emilia Pardo Bazán reconoció que nunca habría sido capaz de imaginar una novela semejante. (…) Tenemos un libro que es algo más que un libro. Una obra singular, uno de los libros más excitantes, mentalmente, de los últimos años.» Manuel Rivas

Por todos os veciños/as de Dumbría é coñecida a historia destas dúas mestras: Marcela Gracia Ibeas y Elisa Sánchez Loriga. A súa unión matrimonial realizouse máis de 100 anos antes de que a lei permitira ós homosexuais españois contraer matrimonio. Era alá polo ano 1889 cando destinan a Marcela a dar clase na Escola de Dumbría.

Foi o escritor galego Narciso de Gabriel, co seu libro "Elisa y Marcela" publicado no ano 2008 e despois de 15 anos de investigación, o que sacou á luz o que para uns marcou o precedente dos matrimonios homosexuais en España e para outras se queda nunha extraordinaria historia de amor. A Universidade da Coruña organizou en 2011 unha mostra fotográfica do estudo Sellier do casamento destas dúas mulleres.

O historiador local Modesto García Quintáns publicou na Voz de Galicia unha nova sobre a historia destas dúas mulleres.

Escapados, de María Rey Núñez: presentación do libro

O Domingo 15 de outubro, ás 18:00h terá lugar na Casa Cultural do Ézaro a prensentación do libro "Escapados" de Maria del Carmen Rey Nuñez.

Para coñecer un pouco máis da autora e da obra achegamos unha pequena entrevista e biografía damesma, e agradecemos a súa colaboración e achega.

BIOGRAFÍA

María del Carmen Rey Núñez

Nada- 11-3-1961 En Lugarnovo- Mazaricos- A Coruña.

Con oito anos de idade, leváronme estudar a un colexío relixioso: María Inmaculada, en Bañobre Miño. Aí foi onde naceu o meu amor pola literatura. Sendo eu rapaza moi miúda con respecto á miña idade, dábame medo xogar ao brilé, e na troca, refuxábame na biblioteca a ler libros de contos. Ao carón das relixiosas pasei moi bos intres, e aprendín delas case que todo, agás a fé, esa segue a resistirse. Abandonei aquel lugar con catorce anos e o graduado escolar. O seguinte curso fíxeno no centro de formación profesional de Fernando Virt, na Coruña. E sen ter acadado o título do segundo grao, tiven que tornar á miña casa; Aarón pedía vir ao mundo, e ao carón dos meus pais, sentíame máis segura.O meu fillo naceu, e eu funme adaptando a vivir na aldea; coidei do meu neno, da miña nai enferma de cancro, dunha morea de vacas, e por último, do meu pai. Foi nese intre no que tornei á literatura, a tristura de velo paralizado e adormecido , fixo que eu tentara buscar alivio no mundo das letras. E algo axudou, mentres lle dába ao maxín para inventar persoeiros, deixaba de pensar na vida e nas súas falcatruadas. Foi así como escribín Escapados, tentando escapar eu da dor na que me topaba mergullada.

ENTREVISTA

Cómo xurde a idea desta obra?

A idea de escribir "Escapados" xurdiu mentres estaba a facer unha ruta de sendeirismo polo Pedregal. Ao par que camiñaba, e coidaba de non caer nas fochancas, ía imaxinando como sería a vida dos escapados da Guerra Civil alí naquel agreste lugar. E cando tornei á casa, xa o tiña decidido; ía escribir unha novela na que os feitos tivesen o seu acontecer no Pedregal do Monte Pindo.

É a túa primeira publicación

Si.

Canto tempo hai que escribes?

Sempre me gustou escribir, pero debido ás miñas obrigas de gandeira, non puiden dedicarlle tempo.

Cómo te sintes, xa que todo é novo para ti: presentacións, entrevistas..

Unha nova muller, endexamais pensei que a vida me agasallara de tal xeito.

Cóntanos qué nos imos atopar en " Escapados"?

Un relato moi duro, e á vez tenro. A realidade mistúrase coa ficción conseguindo complementarse. Segundo contan os lectores, a ironía con que está relatada, réstalle crúeza e apórtalle un chisco de humor.

Qué che aporta a nivel persoal escribir?

Sen dúbida enriquece a miña persoa. Dáme folgos para seguir avante, e tentar facer as cousas cada día un pouco mellor.

A quen admiras como escritor ou escritora?

Gabriel García Márquez, Umberto Eco, Perez Galdós, Antonio Machado, Miguel Hernández...

Qué lles dirías a veciñanza de Dumbría para que leran máis?
Que ler é un maravilloso xeito de viaxar no tempo e mergullarse en historias abraiantes; algunhas case coma as deles!

De qué tratará a túa seguinte publicación?

Da problemática que trae consigo o feito de nacer muller. E con todo, conseguen saír a diante.

Qué libro hai na túa mesiña de noite?

Na miña mesiña de noite repousan varios libros, pero o que estou a ler, é "A memoria da Choiva" de Pedro Feijoo.

Gústache ler en dixital ou prefires o papel?

Gústame ler libros de papel, semellan máis reais. Gozo de ver as portadas, pasar as páxinas, e dobrar a folla para marcar a última lectura. Mais cando vou de viaxe, adoito levar comigo un libro electrónico. É máis cómodo de levar.

Subscribirse a